no to idę...

(Łk 11, 1-4)

Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: "Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów". A On rzekł do nich: "Kiedy się modlicie, mówcie: „Ojcze, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie”.

 

Mili Moi…

Wiele lat temu, jeszcze w czasach seminaryjnych, jeden z naszych formatorów zalecił nam podczas homilii do tego fragmentu ewangelicznego, żebyśmy przez tydzień powstrzymali się od odmawiania modlitwy Ojcze nasz i zobaczyli co się stanie. Oczywiście chodziło mu o podkreślenie, że ta modlitwa jest niczym oddech, że trudno wyobrazić sobie jakąkolwiek modlitwę ustną bez odmówienia Ojcze nasz. Ale, że klerycy są przekornymi stworzeniami, a do tego nie lubiliśmy tego gentlemana okrutnie, to przez tydzień urosła opowieść – zabronił klerykom odmawiać Ojcze nasz… Dziś uśmiecham się do tych naszych wprawek w przeciąganiu liny, ale fakt nieodzowności modlitwy Ojcze nasz, pozostaje faktem…

Bez Ojca na ziemi nie sposób zaistnieć… Można bez niego żyć. Czasem odchodzą szybciej – jak mój, który wystraszył się mnie, kiedy miałem zaledwie kilka centymetrów i przebywałem jeszcze w łonie matki; czasem później – po prostu umierają. Ale bez Ojca Niebieskiego żyć nie sposób. I to pierwsze słowo „Ojcze” wprowadza nas w nieprawdopodobnie głęboką relację, w której wyraża się cała nasza zależność wobec Niego. Zależność, która nie upokarza, ale uwalnia. Pan, który ma być na pierwszym miejscu w naszym życiu (i w naszej modlitwie) zadba o wszystko inne i to w takim zakresie, jaki jest dla nas niezbędny. Problem chyba w tym, że całkiem odmiennie rozumiemy „niezbędność” niż On. Nasze pełne magazyny, spiżarnie, piwnice, z których jesteśmy raczej dumni, bo są dowodem naszej zaradności, przemyślności i planowania, muszą w Nim budzić raczej uśmiech niż podziw. Wszak Pan i we śnie darzy swych umiłowanych (Ps 127). Ale każdemu według Jego pragnień… Podczas gdy inwestujemy ogromnie dużo energii w uzasadnienie naszego sposobu postępowania i dowiedzenie, że nie da się dziś żyć, jak choćby święty Franciszek, Pan posyła coraz to nowych świętych, którzy dowodzą, że kompletna zależność od Ojca w niebie nie jest wstydem i brakiem zaradności, ale raczej powodem do dumy i modelem życia, który wyzwala. A wolność? O tym jest cała Ewangelia…

Ja w minionym tygodniu głosiłem w Radziejowie (niedaleko Ciechocinka, diecezja włocławska). Misje parafialne to zjawisko dość angażujące i trwa cały tydzień. Muszę przyznać, że trochę mnie to zmęczyło. Ale przecież w niedzielę nocą wróciłem do Poznania i cały poniedziałek mogłem wypoczywać… No, powiedzmy, bo obowiązków domowych zwykle narasta sporo pod moją nieobecność. Wczoraj zaś zawitałem do pięknej, jesiennej Krynicy Morskiej, gdzie głoszę, drugą już w tym roku, turę rekolekcji zakonnych dla Braci Kapucynów. Fizycznie nieco odetchnę, ale dwa artykuły do napisania, więc trzeba się brać i nie tracić czasu. Stąd do Poznania i po jednej przespanej nocy w domu, do Radia, na dwa dni nagrań. Powrót w przyszły czwartek, a w piątek skupienie dla Braci Mniejszych w Poznaniu i wieczorem ruszam już do Eindhoven w Holandii na Niedzielę Maryjną. Ale przecież jestem po urlopie… W pełni sił 😊

Wczoraj pojechałem do mojego rodzinnego miasta, aby wymeldować się z mieszkania, które od dawna nie jest już moją własnością. Jako zakonnik, wszystkie moje dobra przekazałem mojej wspólnocie zakonnej, a wspomniane mieszkanie właśnie zostało sprzedane. Formalności więc należało dopełnić. I przyznam, że ten ostatni akt zerwania z przeszłością jakoś mnie bardzo dotknął. Zdałem sobie sprawę, że jedynym motywem, który dziś łączy mnie z tym moim rodzinnym miejscem są… cmentarze, gdzie spoczywają prochy moich przodków. Pierwszy raz w życiu poczułem się w tym miejscu całkowicie obco, tak, jak jeszcze nigdy dotąd. Aż zrobiło mi się przykro. A zatem żegnaj Sztumie, tak niegdyś mi drogi. Dorosłem ostatecznie i idę w świat… Nie oglądając się za siebie.

Ukrzyżowany...

(Łk 9, 18-22)

Gdy raz Jezus modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich z zapytaniem: "Za kogo uważają Mnie tłumy?" Oni odpowiedzieli: "Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał". Zapytał ich: "A wy za kogo Mnie uważacie?" Piotr odpowiedział: "Za Mesjasza Bożego". Wtedy surowo im przykazał i napomniał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. I dodał: "Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie".

 

Mili Moi…

Przychodzą czasami takie proste chwile olśnienia… Jak dziś… Słowo wzbudziło we mnie refleksję nad moimi oczekiwaniami. A te winny być ścisle związane z Mistrzem, za którym podążam. Dlaczego więc miałbym oczekiwać szacunku od tego świata, kiedy On sam jest wzgardzony i odrzucony? Dlaczego miałbym liczyć na to, że w klasztorze będę miał samych przyjaciół, kiedy Jemu towarzyszył Judasz, a w krytycznej chwili wszyscy uciekli? Dlaczego mam się spodziewać zrozumienia dla moich wyborów i wsparcia w ich realizacji, kiedy On został sam właśnie wówczas, kiedy było najtrudniej i kiedy najbardziej potrzebował innych? Dziś tak wyraźnie stanęło mi to przed oczami – Ukrzyżowanego naśladujesz!!! Ukrzyżowanego! Tego, którym tak bardzo zachwycił się Franciszek i ja przecież, w swoim czasie również się Nim zachwyciłem. Zresztą, zachwyt nie minął. Jedynie upływające lata stępiły młodzieńczy radykalizm. Niczego innego nie pragnę, jak do niego wrócić. I o to proszę w rozpoczynającej się dziś Nowennie do św. Franciszka.

Wróciłem wczoraj z moich amerykańskich wojaży. Na lotnisku w Nowym Jorku kolejka do kontroli bezpieczeństwa była tak wielka, że miałem poważne wątpliwości czy zdążę na samolot. Ale z dużym pokojem zacząłem odmawiać Różaniec. Przy jego drugiej części, pracownik lotniska odciął kawałek kolejki, w którym się znajdowałem i sprowadził nas dwa piętra niżej, gdzie uruchomiono dodatkowe dwa stanowiska. Cześć Niepokalanej! Zdążyłem bez trudu. W samolocie wygodnie – sąsiednie miejsce wolne, więc większa możliwość ruchu, a nocny lot, to spanie przez całą drogę.

A po powrocie? Tysiąc spraw… A dziś jeszcze imieninowy obiad z udziałem braci – nieco uprzedzający święto Archaniołów, ale to związane z moim wyjazdem w sobotę na misje parafialne do Radziejowa. Ale zanim pojadę, to jeszcze wizyta u Sióstr Pasterek, bo niewykluczone, że podejmę u nich posługę spowiednika. Byłoby to kolejne trwałe zobowiązanie wiążące mnie z Poznaniem. Może i sporo tego, ale… sen jest dla mięczaków.

Skądinąd, jet lag w pełnej krasie. Zasnąłem grubo po pierwszej w nocy i strasznie trudno było mi się zwlec dziś o piątej. Ale kiedy już to zrobiłem, kiedy zasiadłem nad Słowem, to przyszła myśl – hej, rodzice wstają do niemowląt, niezależnie od swojej kondycji, a ty nie wstaniesz dla Pana? Przecież do Niego należą twoje poranki. Zawstydziłem się… Ale  z nadzieją ruszam w ten dzień.

jak dzieci...

(Łk 7, 31-35)

Jezus powiedział do tłumów: "Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie płakaliście”. Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność".

 

Mili Moi…

Lubię tę dzisiejszą Ewangelie, bo ona skłania mnie do refleksji nad moim niezadowoleniem z życia. Czy je odczuwam? Oczywiście! Są pewne punkty, które trudno mi zaakceptować. I w takich dniach, jak dziś, uzmysławiam sobie jak bardzo jest to absurdalne. Najczęściej bowiem dotyczy innych ludzi. Oni nie są tacy… jak ja. I nie są tacy, jak ja chciałbym, żeby byli. To oczywiście rodzi frustrację, którą rozładowuję… narzekaniem. I to jest fatalne. Bo nie zmienia oczywiście w żaden sposób rzeczywistości, za to zmienia mnie. Na gorsze. Przynosi gorycz i zakwasza moje serce. A nade wszystko wzmacnia we mnie wadę i w konsekwencji narzekanie przychodzi mi coraz łatwiej, wręcz automatycznie. Tym bardziej, że to co „warte” narzekania, natychmiast rzuca się w oczy. Dobrych rzeczy trzeba poszukać. Złe widać jak na dłoni. Czy zresztą wszystko, na co narzekam, jest w istocie złe? A może rzeczywiście po prostu inne. Z narzekania rodzi się duża łatwość w odrzucaniu rzeczywistości takiej, jaka ona jest, w uznawaniu ją za niesatysfakcjonującą. Podobnie jak owe dzieci w Ewangelii – ani zabawa w „smutek” ani zabawa w „radość”. Propozycje zawsze przychodzą nie w porę i są nie takie, jakich byśmy się spodziewali. A my, pełni gładkich wymówek, w które sami głęboko wierzymy. Mam w sobie taki temat – dyscyplina żywieniowa. Od lat powtarzam, że przy moim trybie życia utrzymanie jej jest niemożliwe. Ale podskórnie wiem, że to nie jest prawda, że wszystko zależy od mojej determinacji. Ale tak jest łatwiej, choć wcale nie lepiej i nie zdrowiej. Cóż więc czynić? Szukać sposobu, a nie wymówki. Co ciekawe, niektóre zmiany potrafiłem wprowadzić błyskawicznie – choćby ograniczenia związane z korzystaniem z internetu. A inne kwestie wracają jak bumerang. Może i tak być musi. Grunt, żeby nie rezygnować. I wyrzekać się kapryśności dziecięcej.

Mój amerykański urlop trwa. Jak to u mnie – trwa już za długo. Dwa tygodnie zwykle mi wystarczają do regeneracji. Trzeci to już lekka przesada. Dużo dobrych spotkań, pięknych rozmów. Dobra lektura… Zakończyłem właśnie książkę „Trzeci Adam. Opowieść o mariawitach”. To polska grupa religijna z początku XX wieku, dziś już stosunkowo nieliczna. Zrodzona z wielkiej gorliwości i pobożności, a wyprowadzona na manowce szalonych pomysłów teologicznych. Bardzo interesująca lektura z racji na zjawisko, które lubi się powtarzać.

Telefon dzwoni z kolejnymi zaproszeniami na rekolekcje. Niestety nie mam gdzie ich wpisywać w kalendarz na przyszły rok. Musze więc odmawiać, a bardzo tego nie lubię. Ale kiedy nie muszę, głoszę. Dlatego dziś wieczór skupienia dla małżeństw o różnicy między egoizmem a miłością do samego siebie. A jutro i pojutrze wieczorne spotkania dla wszystkich wokół dwóch ewangelicznych pytań Jezusa? Których? W zasadzie jeszcze nie zdecydowałem… Dziś też jakaś Boża dusza przybywa na spowiedź generalną, więc na szczęście również i tu okazji do posługi nie brakuje.

A w niedzielę odpust parafialny z udziałem miejscowego biskupa. Nieco wcześniej w tym roku, wszak św. Michała wspominamy dopiero 29 września. Ale cieszę się, bo dzięki temu mogę w nim uczestniczyć. A potem już odliczanie dni do podróży powrotnej. Dwa dni przerwy i Misje Święte w naszej, franciszkańskiej parafii w Radziejowie czas zaczynać.

Ameryka...

(Łk 5, 1-11)

Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: "Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!" A Szymon odpowiedział: "Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci". Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: "Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym". I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. A Jezus rzekł do Szymona: "Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił". I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.

 

Mili Moi…

Ja wiem najlepiej… Każdy pewnie ma coś z takiej postawy w dziedzinach, w których uważa się za eksperta. Widzę to po sobie. Skończyłem studia homiletyczne, mam spore doświadczenie w głoszeniu, więc uwagi krytyczne traktuje często z pewną pobłażliwością. Grzecznie rzecz jasna, ale nie przejmuję się nimi nadmiernie. No chyba, że pochodzą od ludzi, co do których mam przekonanie, że wiedzą więcej ode mnie. Ale takich spotykam rzadko. Może jest w tym jakaś nuta pychy, ale na pewno sporo świadomości, że coś tam jednak na ten temat wiem i coś umiem.

Piotr wchodzi dziś dokładnie w ten schemat. Przecież łowiliśmy całą noc. Przecież wiemy jak to się robi. Przecież wiemy, że teraz nie jest na to czas. Ale na Twoje słowo… Jezus nie jest doświadczonym rybakiem. Jest doświadczonym cieślą. Czy można Mu zaufać? Czy warto Go posłuchać?

Ano efekt przekroczył najśmielsze wyobrażenia. Być może nigdy wcześniej nie mieli takiego połowu, choć warunki były sprzyjające, a oni zrobili wszystko według swojej najlepszej wiedzy. Dziś to wszystko wymknęło się ludzkiej logice i przewidywalności. Być może dla Piotra było to nawet dość przerażające. Bo stracił kontrolę. I chyba dopiero tu zaczyna się wiara. Kiedy człek traci kontrolę i zdaje sobie sprawę, że wszystko to, co wiedział… wie nadal, ale jakby schodziło z niego powietrze. Nie ma zadęcia. Bo okazuje się, że „są na tym świecie rzeczy, które się fizjologom nie śniły” (F. Kiepski 😊)

Wybaczcie znów długą przerwę, ale ostatni tydzień sierpnia spędziłem w Szamotułach, prowadząc tydzień maryjny. Bardzo intensywna praca i dawno nie czułem się już tak zmęczony. Głowa pracowała na najwyższych obrotach, bo i zakres głoszenia był bardzo szeroki. Wiele różnych grup przetoczyło się przez Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Szamotułach i do każdej trzeba było mówić jakoś inaczej. Wyjechałem stamtąd zmęczony przeokrutnie. Ale nie miałem też sił zaglądać tutaj.

We wtorek zaś rozpocząłem urlop. W moim ulubionym miejscu – parafii świętego Michała Archanioła, w Bridgeport USA. Spędzę tu trzy tygodnie na czytaniu i rozmyślaniu, spacerowaniu i spotykaniu dobrych ludzi. To miało miejsce niemal na początku. Mariusz, mój parafianin, który zwykle podejmuje mnie z lotniska, zna moje upodobania kulinarne, więc po drodze do domu zawsze zajeżdżamy do jakiejś restauracji na steka. Tak było i tym razem. Kiedy oczekiwaliśmy na obsługę, która nas posadzi przy właściwym stoliku, weszły za nami dwie czarnoskóre średniolatki, z których jedna natychmiast zapytał mnie czy jestem księdzem. Oczywiście latam w habicie, więc nie było trudności z rozpoznaniem. Gdy potwierdziłem, wyznała, że ma dziś wielką trudność w sercu i prosiła Pana o znak oraz o pociechę. I właśnie ten znak otrzymała. Wyściskała mnie z wdzięcznością. Pogawędziliśmy chwilę. Pobłogosławiłem ją. To jest właśnie ta Ameryka, którą znam. Oby więcej takich pocieszających sytuacji. A tymczasem do dzieła. U mnie właśnie rozpoczyna się dzień, choć ja na nogach od 2.30. Nie ma spania przez pierwszy tydzień. Sześciogodzinna zmiana czasu robi swoje.

komu? za co? ile? i dlaczego tak mało?

(Mt 19, 23-30)

Jezus powiedział do swoich uczniów: "Zaprawdę, powiadam wam: Bogatemu trudno będzie wejść do królestwa niebieskiego. Jeszcze raz wam powiadam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego". Gdy uczniowie to usłyszeli, bardzo się przerazili i pytali: "Któż więc może być zbawiony?" Jezus spojrzał na nich i rzekł: "U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe". Wtedy Piotr rzekł do Niego: "Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?" Jezus zaś rzekł do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzy poszliście za Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach, aby sądzić dwanaście szczepów Izraela. I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci, siostry, ojca, matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne posiądzie na własność. Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi".

 

Mili Moi…

To słowo zawsze jest dla mnie wielkim wyrzutem. Trudno mi bowiem uznać się za człowieka ubogiego. Posiadam bowiem zdecydowanie więcej niż potrzebuję. Od pieniędzy począwszy, a na książkach czy ubraniach skończywszy. Widzę to zwłaszcza w kontekście przeprowadzek. Za każdym razem porządkuję ten mój świat, mnóstwo rzeczy rozdaję, niektóre wyrzucam, a i tak, kiedy przychodzi mi się zmieścić w szafach, zwykle mi jakiejś jednej czy drugiej brakuje.

Oczywiście już słyszę te nasze kościelne wyjaśnienia – przecież możesz dzięki temu służyć tymi dobrami, a poza tym nie chodzi o to, żeby nie mieć, ale żeby się nie przywiązywać. Im dłużej żyję, tym częściej myślę, że to taki wygodny wytrych, który skonstruowaliśmy, żeby zwolnić się z wysiłku. Bo „nieprzywiązanie” jest mało wymierne, nieuchwytne i w zasadzie łatwo zdiagnozować swoje serce jako nieprzywiązane. Ale czy rzeczywiście ono takim jest? Bo to by oznaczało, że jestem gotów w każdej chwili oddać, wyrzec się, nie płakać po stracie. Wątpię, żebym sam był do tego zdolny, a i nie wierzę, żeby wielu ludzi na świecie tak patrzyło na swoje zasoby. Myślę, że nawet w zakonie przełożeni dziś boją się napominać w tym względzie, bo łatwo się narazić na obrazę majestatu – wszak mnich będzie obrażony do końca życia, że prowincjał na coś mu nie pozwolił. Bo, oczywiście innym pozwalają, tylko mnie nie… Więc natychmiast jestem biedną ofiarą…

Zachowanie czujności w tym względzie jest naprawdę szalenie trudne. Z pewnością franciszkańskie ubóstwo nie jest dla wszystkich, ale czy nie jest dla franciszkanów? Czy my możemy się łatwo z niego zwolnić? Nie sądzę… A powtarzamy te gładkie słowa o nieprzywiązywaniu się i korzystamy na całego ze wszystkiego, co mamy pod ręką, bez żadnych ograniczeń. W efekcie nie potrafimy się już w zasadzie niczym ucieszyć i skarżymy się, że coś trzeba by zmienić w naszym życiu, ale nie bardzo wiemy co… Naprawdę? Ja wiem co muszę zmienić i często czuję się bezradny. I to największa pułapka nadmiaru – strasznie ciężko się od niego uwolnić, a zniewolenie nim jest niezwykle silne. Wygodne. Przyjemne. Niszczące…

Od soboty głoszę rekolekcje dobrym Córkom świętego Franciszka w Sandomierzu. To już drugi raz w tym roku i ostatni. Pisałem już, że miejsce jest cudowne. Tutaj wyraźnie widzę zmieniające się pory roku. Ciemno, kiedy wstaję – to pierwsza zmiana. Druga? Owocowały czereśnie podczas poprzedniej wizyty, dziś śliwki i gruszki. Za chwilę trzeba będzie zamykać okna na noc. I choć zbliżająca się jesień ma w sobie ogromnie dużo uroku, to jednak trochę mi smutno. Znów nie zauważyłem lata… Tak szybko przeminęło.

W najbliższą sobotę zaczynam tydzień maryjny w Szamotułach. Cudowna okazja, żeby znów mówić o Maryi. Będą to działania „ostatnim rzutem na taśmę”. Bo tuż po tym wydarzeniu rozpoczynam trzytygodniowy urlop. I naprawdę już na niego czekam. Przede wszystkim, żeby nic „nie musieć” i nie funkcjonować „na godzinę”. Zamierzam lecieć do USA, spotykać przyjaciół, patrzeć na ludzi, jeść steki, śmiać się, spać w fotelu i czytać książki… Jeśli Pan pozwoli, to tak będzie.

a może nieco kawioru?

(Mt 14, 13-21)

Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych. A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: "Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności". Lecz Jezus im odpowiedział: "Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!" Odpowiedzieli Mu: "Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb". On rzekł: "Przynieście Mi je tutaj". Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

 

Mili Moi…

Wydaje mi się, że zupełnie inną skalę obfitości ma człowiek głodny, a inną syty i opływający w różne dobra. Podczas gdy ten pierwszy marzy o zaspokojeniu podstawowych potrzeb, ten drugi raczej zaspokaja swoje kaprysy. Pierwszy więc będzie uszczęśliwiony chlebem i rybą, które mu ktoś podaruje, drugi musi zjeść kawior w najlepszej restauracji. Żołądki te same, a pragnienia i doznania zupełnie inne. Nie w żołądkach jednak leży problem, ale w głowach. Nauczono nas „prawa do dobrobytu” i każdy owego prawa się domaga, choć trudno określić górną granicę. A jak mówi stare powiedzenie – w miarę jedzenia apetyt rośnie. Przedziwne jest również to, że ów dobrobyt raczej ludzi nie uszczęśliwia. I na tym polega jego wielkie oszustwo. Inne powiedzonko mówi, że wprawdzie pieniądze szczęścia nie dają, ale lepiej płakać w mercedesie niż w trabancie. Zadowolenie, przyjemność, krótkotrwałą satysfakcję można zyskać dzięki nim. Ale szczęścia nie…

Dlatego biedacy bywają znacznie szczęśliwsi niż bogacze, a zakonnicy, którzy z reguły posiadają mniej niż przeciętny człowiek, żyją statystycznie pięć lat dłużej. Ktoś powie, że nie mają tych problemów, które mają ludzie żyjący w świecie. Ale zapewniam was, że mają inne. A wszelkie licytacje na to, komu gorzej, trochę mijają się z celem, bo trudno przyjąć jakieś właściwe dla wszystkich kryteria.

Biedacy… Ci otaczają Jezusa. Ci doświadczają obfitości. Ci wyszli nieco poza to, co materialne – słuchają, chłoną, doświadczają. A jedzą jakby przy okazji. Ta podstawowa potrzeba schodzi nieco na plan dalszy. I to jakby Jezus pamięta o tym, żeby ją zaspokoić. A oni nie mają nic… Uczniowie też, bo przecież to, co mają, to właściwie „nic”. I choć nie ufają, że to mogłoby wystarczyć komukolwiek, to nie popadają w depresję i nie panikują. Szukają rozwiązań ludzkich, a potrzeba Bożych.

Zawsze myślę w tym kontekście o Matce Teresie. Wszystkie swoje siły zaangażowała w służbę najbiedniejszym. Ani nie usunęła ubóstwa ze świata, ani ludzie nie przestali umierać w skrajnej nędzy na indyjskich ulicach. Kiedy wracała po całym dniu ciężkiej pracy do swojej celi, raczej nie mówiła Jezusowi – co ja znaczę, nic nie mogę, to wszystko bez sensu. Może częściej – umocnij, daj uratować jeszcze jednego, pozwól świadczyć o Tobie wobec tych, do których dotrę. Bo to chyba istota – nie próbować nakarmić całego świata, ale tego człowieka, który obok mnie jest głodny. Dlatego Bóg nie robi „hokus-pokus” tylko napełnia nasze ręce… I wcale nie kawiorem z bieługi, ale najczęściej zwykłym chlebem z pasztetem, serem, albo polędwicą sopocką. I to wystarcza nam. I to wystarczy głodnym wokół nas.

Dochodzę do siebie po powrocie ze Starego Sącza. To były chyba najdłuższe rekolekcje, jakie prowadziłem. Muszę przyznać, że zmęczyły mnie mocno. Ale moja stajenka w Poznaniu pozwala odzyskać siły i energię. Poczytałem, wziąłem się za spacery z kijkami, adoruje Jezusa, odmawiam z ludźmi różaniec. Takie to proste, ale potrzebne. Bo już w sobotę ruszam do Torunia. Tam dwudniowe przygotowanie do uroczystości świętego Maksymiliana w kościele pod jego wezwaniem. To już chyba moja trzecia wizyta w tym miejscu i w tych okolicznościach. Stamtąd do Radia i dwa dni nagrań. Potem dwa dni przerwy i rekolekcje dla dobrych Córek Świętego Franciszka w Sandomierzu i tuż po nich tydzień maryjny w kolegiacie w Szamotułach. Zapowiada się pracowicie. Ale potem… Urloooooop!!! Czekam nań jak spragniona wody, sucha pustynia…

owocuj...

(J 15, 1-8)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który uprawia. Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwać będę. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie, o ile nie trwa w winnym krzewie, tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony, jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją i wrzuca do ognia i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami”.

 

Mili Moi…

W pewnym sensie, w bardzo określonym wymiarze, obserwuję trwanie w Jezusie od kilku dni bardzo konkretnie. Jestem gościem starosądeckiego klasztoru sióstr klarysek. Od trzynastego wieku żyją tu za murami córki świętej Klary, a siostry świętej Kingi. Przygotowuję lud sądecki do przeżycia odpustu Matki Ubogich, jak tu nazywa się Kingę, której doczesne szczątki są złożone w tutejszym kościele. Siostry, wiadomo, nie zażywają swobody życia towarzyskiego. Ich kontakty są ograniczone, czasami (w szczególnych okresach roku) nawet bardzo. Zjednoczone wokół krzyża naszego Pana codziennie podejmują na nowo trud życia Ewangelią we wspólnocie, która nie bardzo się zmienia, a jeśli, to bardzo wolno. Nie ma przysłowiowego „wietrzenia głowy”, nie ma zmian personalnych po pewnym czasie. Jak w rodzinie – może ktoś umrzeć, może się nowe powołanie „urodzić”, tyle że wspólnota nie składa się z trzech czy pięciu osób, ale z ponad dwudziestu. Każda z nich inna, grzeszna i święta zarazem, zraniona i spragniona miłości, poszukująca Boga i spotykająca człowieka – każdego dnia tego samego człowieka. Jest to wielkie wyzwanie. Powtarzalność. Ciężka i wytrwała praca (klasztor jest wielki i jest wiecznym „placem budowy” z racji na jego historyczny charakter i ustawiczne remonty w poszczególnych jego częściach). Ale nade wszystko kontemplacja Chrystusa, która daje siłę do bycia przed Nim razem. Także wówczas, a może zwłaszcza wówczas, kiedy po ludzku nic do tego nie motywuje. Liczne latorośle w jednym krzewie. Czerpiące te same, życiodajne soki z Pana, który kocha je w tej wspólnocie, takiej, jaka ona jest.

Z nami bywa różnie. Każdy ma swoją, niepowtarzalną drogę, po której idzie. Trwanie nie polega na bierności, ile na związku – tak ścisłym, że nierozerwalnym. Krzew wprawdzie nie wędruje, ale wino uczynione z jego winogron czasem krąży po całym świecie i cieszy serca w odległych miejscach. Żyj krzewem, wydaj owoc i pozwól go użyć – dla innych. To tajemnica szczęścia. Kochać i służyć innym aż do zapomnienia o samym sobie.

Dziś siódmy dzień Nowenny. Dużo się tu dzieje. Kręcą się pielgrzymi. Dwie Msze święte dziennie z naukami i modlitwami nowennowymi. Dużo spowiedzi, rozmów, spotkań, także z okolicznymi kapłanami. Jestem zmęczony, mogę powiedzieć to zupełnie szczerze. Właściwie poza klasztorem byłem może raz, może dwa razy. Nie ma na to po prostu czasu. Ale też jest poczucie, że dzieje się coś ważnego, a ja mogę w tym uczestniczyć. Ta łaska dzielenia się Słowem, nad którą sam staję codziennie z zachwytem – mogę wyjść na ambonę, mogę otwierać usta, mogę głosić Jezusa. I tak będzie aż do niedzieli. Jutro uroczystości z udziałem biskupa miejscowego, w niedzielę zakończenie z udziałem naszego prowincjała. W poniedziałek ruszamy do domu. Kilka dni przerwy, oddechu, a potem… Przygotowanie do uroczystości świętego Maksymiliana w Toruniu… Ale nie wybiegajmy tak daleko naprzód. Jest tu i teraz. Święta Kingo, módl się za nami…