służba...

(J 19, 25-27)

Obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: "Niewiasto, oto syn Twój". Następnie rzekł do ucznia: "Oto Matka twoja". I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

 

Mili Moi…

Co pomoże nam rozproszyć smutek niezależnie z jakiego źródła by pochodził? Drugi człowiek. Ale nie dlatego, że będzie potrafił nas pocieszyć, ale dlatego, że można mu usłużyć. Dziś umierający Jezus zwraca Jana i Maryję ku sobie. Bądźcie razem i obejmijcie się wzajemną miłością. Pamiętacie Ostatnią Wieczerzę? Wówczas Jezus myje uczniom nogi i mówi – to, co uczyniłem wam ja, winniście sobie wzajemnie czynić. Służba – ona was pocieszy. Człowiek, który ma kogo kochać, nie może sobie pozwolić na zamknięcie się w smutku. Widzę to choćby w perspektywie moich przyjaciół. Mąż i ojciec zmarł jakiś czas temu. Została matka z czwórką dzieci… Ona musi je kochać za dwoje, służyć im, wychować. Nie może dać pochłonąć się smutkowi. A jeśli wydaje ci się, że nie masz kogo kochać, to idź do swojego proboszcza i zapytaj czy nie ma kogoś do kochania i do służby? On ci wskaże – Malinowską, Kalinowską i Kowalskiego – sami nie chodzą, mają obiady wykupione, ale nie ma im kto zanieść. Są twoi… Również po to jest Kościół. Żebyś miał zawsze kogo kochać i komu służyć. A nigdy nie będziesz zniewolony smutkiem.

Ja powoli kończę rekolekcje dla siedemnastu kapucynów w Krynicy Morskiej. Dobry czas modlitwy, lektury i służby właśnie. Jutro kurs do Gdyni – konsultacje, bo moje auto coś szwankuje. Zakupy, bo w sobotę Bieg Małych Rycerzy Niepokalanej w Ostródzie – dzień, który pochłonie połowę mojej całorocznej energii. A wieczorem może uda mi się wreszcie dotrzeć do domu. Nie pomieszkam długo. W sobotę wspomniany Bieg, a wieczorem nagrania kolejnych sześciu odcinków internetowych katechez Szkoły Maryi na kolejne pół roku. W niedzielę pożegnanie w Ostródzie – tak, to pierwsza wolna niedziela po mojej wyprowadzce stamtąd na Wielkanoc. W poniedziałek i wtorek Radio. A w środę lecę… Na Tydzień Maryjny do Doncaster w Wielkiej Brytanii. I to by było na tyle na razie… Oby samochód był sprawny, żebym ze wszystkim zdążył…

zaciśnięta pięść?

(J 15,9-17)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej. Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna. To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy kto życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał, aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali”.

 

Mili Moi…

Od dawna zastanawia mnie pytanie – czy można kogoś kochać, jednocześnie go nie lubiąc. I rzecz jasna, jeśli uznajemy, że miłość jest pragnieniem dobra dla drugiego (rzeczywistego, pełnego i ostatecznego) to z pewnością da się kochać nielubianych. Ale jest to wyjątkowo trudne, o czym sam się przekonuję. Mam bowiem wokół ludzi, których po ludzku nie lubię. Różnimy się bardzo w postrzeganiu rzeczywistości, w rozumieniu, co jest ważne, w podejściu do wiary i naszych obowiązków. Czasem mam wielką ochotę wygarnąć im, co zalega mi na wątrobie. Ale czy należy? Starożytni pytali – qui bono? – dla jakiego dobra, co dobrego z tego wyniknie? Może więc trzeba cnoty powściągliwości, może dożo zawierzenia Matce Milczenia, może więcej głowy niż emocji. A jeszcze chcieć dla nich dobra? Właśnie wówczas, kiedy zaciskają się pięści?

To chyba naprawdę możliwe jest tylko we współpracy z łaską, z tą ogromną łaską „uchrystusowienia”, która okazał nam Pan. Paweł pisze - Jako więc wybrańcy Boży - święci i umiłowani - obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy! Na to zaś wszystko [przyobleczcie] miłość, która jest więzią doskonałości. A sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy, do którego też zostaliście wezwani w jednym Ciele. (Kol 3, 12-15). Może to jest dobry początek – znosić siebie nawzajem i przebaczać – że inni są… inni. Nie są tacy, jak ja. Bo, jak pisał Mickiewicz – ten może deptać węże, głaskać lwy i tury, kto wyrwał z siebie żądło, rogi i pazury. To nie oni muszą się zmienić, żebym mógł ich kochać. To ja potrzebuję przemiany…

I znów, zupełnie niezauważalnie, minęło ponad dwa tygodnie. Zdążyłem nawiedzić Holandię z nauczaniem maryjnym. Mam wrażenie, że powoli zaprzyjaźniam się z tamtejszymi ludźmi. Wielu z nich to piękne dusze. Czuję się tam jak wśród przyjaciół. Z niektórymi spędziłem więcej czasu, bo towarzyszyli mi w misyjnej, niedzielnej drodze od kościoła do kościoła. Dobre rozmowy, wspólna modlitwa. Chwała Niepokalanej!

Pomieszkałem tez w Poznaniu. Mogę wreszcie powiedzieć, że proces przeprowadzki dobiegł końca. Wszystko rozpakowane i na swoim miejscu. No, może jeszcze okna nieumyte. Ale to drobiazg. Chodzę sobie po naszym, franciszkańskim kościele i rozmyślam, co moglibyśmy dać ludziom w Poznaniu, w jaki sposób moglibyśmy im posłużyć, jak przypomnieć im o Matce w Cudy Wielmożnej? Pomysły się rodzą. Niektórym sprostam sam, inne zaproponuję braciom. Zobaczymy jakie są plany Opatrzności.

Od soboty zaś jestem w Miedniewicach. Ja „losuję” te „końce świata” i usycham w wioseczkach o dwóch ulicach na krzyż. Tym razem to klasztor sióstr klarysek, przy naszym, franciszkańskim sanktuarium Matki Bożej Świętorodzinnej. Koniec świata, choć na Mazowszu. Bardzo blisko Niepokalanowa. Głoszę siostrom, czytam, chodzę na spacery. Ale jak długo można? 😊

Liczę więc, że w poniedziałek wrócę do Poznania, wymienię walizkę i ruszę do Krynicy Morskiej (kolejne centrum świata 😊) wygłosić rekolekcje braciom kapucynom.

powrócon...

(J 10, 11-18)

Jezus powiedział: "Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; najemnik ucieka, dlatego że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach. Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej zagrody. I te muszę przyprowadzić, i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz. Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je znów odzyskać. Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja sam z siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca".

 

Mili Moi…

Życie moje oddaję za owce… Rozmyślam dziś o tych słowach Jezusa. Bo, po pierwsze, czy ja mam jakieś „swoje” owce? Zwykliśmy owczarnią nazywać parafię, czyli ludzi, którym bezpośrednio służymy jako duszpasterze, za których czujemy się odpowiedzialni. Moja parafia to… cały świat. Kiedy kilka dni temu, w święto świętego Marka czytaliśmy to polecenie – idźcie na cały świat… to miałem takie poczucie, że w jakiś sposób je realizuję. W czwartek wróciłem z USA, za kilka dni ruszam do Holandii. W tym roku jeszcze Wielka Brytania, Dania i znów Holandia… A przecież i w Polsce tych destynacji jest całe mnóstwo. Tylko ten mój związek z owcami właśnie poprzez tę mobilność, jest dość kruchy. Czuję się odpowiedzialny za to, co mówię, co po sobie zostawiam. Ale w takim kluczu o umieraniu dla nich trudno mówić. Może gdyby w ten sposób pojmować podejmowany wysiłek. Ale też nie przesadzajmy… Czasem słyszę głosy, które się nade mną rozczulają. Z pewnością są na tym świecie ludzie, którzy pracują ciężej ode mnie. I choć specyfika moich działań jest dość wymagająca, to przecież kocham to, co robię i mam z tego ogromnie dużo frajdy. Ale dosłownie umrzeć dla? Być dla – tak wiele lat temu zatytułowałem mojego bloga i tak to do dziś widzę. Ale przestać żyć… Dla… Na dziś wydaje mi się to niesłychanie trudne. Może trzeba mi jeszcze długo dojrzewać, żeby choć trochę gotowość w sobie odnaleźć. Bo chętnie myślałbym o sobie lepiej niż jest w rzeczywistości, ale jaki w tym sens? Z tym umieraniem wciąż nie najlepiej…

Wybaczcie, że długo mnie tu nie było… Postaram się poprawić. Ale spędziłem niemal trzy tygodnie w USA, gdzie było intensywnie. Mnóstwo spotkań i trochę pracy. Ale nade wszystko schodziło trochę ze mnie wielkopostne napięcie. Nie mogę powiedzieć, że wypocząłem. Ale miałem wstręt do wszelkiego tworzenia, do jakiegokolwiek łączenia myśli, do pisania. Więc odciąłem wszystko, co nie było absolutnie niezbędne. I choć nadal czuję się zmęczony, to jednak ten tydzień i następny dają mi szansę na złapanie oddechu.

W USA najpierw tydzień z siostrami zakonnymi. Piękne miejsce, dobry czas i słuchaczki uczciwie podchodzące do szansy, którą stanowią rekolekcje zakonne. Kilka dni później wybraliśmy się już z Bridgeport (bo rekolekcje dla sióstr były w Cherry Hill w stanie New Jersey) do Chicago (samolotem) a ostatecznie do stanu Wisconsin (autem), do urokliwego ośrodka Camp Vista, gdzie prowadziłem rekolekcje weekendowe dla Wojowników Maryi. Niemal 6o mężczyzn i znakomita atmosfera gorliwości i zasłuchania. Jedyny mankament z mojej strony to… sam ośrodek. Urokliwy, a jakże, ale wiecie co lubię ja… Na pewno nie campingi!!! Więc powiedziałem chłopakom nieco anegdotycznie, kiedy chwalili wybór miejsca, że dla mnie najwspanialszym momentem całej tej wyprawy było… lotnisko w Chicago 😊

W tak zwanym międzyczasie poprowadziłem jeszcze skupienie dla małżeństw w Bridgeport poświęcone zagadnieniu miłości ofiarnej, no i w miniony czwartek wylądowałem na lotnisku w Warszawie.

Lot zakończył się o godzinie 13.05, a o godzinie 16.15 rozpoczęliśmy nagrania w Radio Niepokalanów. Sił wystarczyło w czwartek na dwie audycje. Resztę dograliśmy przed południem w piątek. A po południu… rozpocząłem w Niepokalanowie rekolekcje maryjne, na które zgłosiło się niemal dwadzieścia osób. W dobrym towarzystwie spędziłem więc weekend, ale, przyznam, dość pracowicie. Wczoraj w południe zakończyliśmy. A wieczorem… miałem jeszcze konferencję w Poznaniu na temat przeszkód w dobrej medytacji nad Słowem Bożym. Słuchaczy było… ośmioro.

A dziś już odpoczywam… Tylko Eucharystia, Różaniec z ludźmi, dwie godziny dyżuru w konfesjonale i skręcanie pozostałych mebli i zakładanie rolet zewnętrznych na okna (nie mój pomysł – szerszy projekt wieloletniego remontu naszego klasztoru). Także powiem wam… Jest radość z powrotu do domu, cisza, spokój. Nic tylko zasiąść w fotelu i oddać się lekturze 😊 Może nieco ironicznie o tym piszę, ale bez pretensji. Kocham moją robotę i nie zastąpiłbym jej żadną inną. Wciąż mam trochę sił, więc… Do boju!

o Nim w te dni...

(J 13, 1-15)

Było to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydał, Jezus, wiedząc, że Ojciec oddał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do misy. I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: "Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?" Jezus mu odpowiedział: "Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to później". Rzekł do Niego Piotr: "Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał". Odpowiedział mu Jezus: "Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną". Rzekł do Niego Szymon Piotr: "Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!" Powiedział do niego Jezus: "Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy". Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: "Nie wszyscy jesteście czyści". A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: "Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem".

 

Mili Moi…

Dzieci uczą się przede wszystkim poprzez naśladowanie dorosłych. Przykład ma zawsze większą moc niż samo tylko słowo. I dlatego Pan na słowie nie poprzestaje. Wskazuje nam, co oznacza miłość. Podkreśla, że bez pokornego, uniżonego klęknięcia przed drugim, trudno o niej mówić. To z taką miłością chce posłać swoich uczniów do świata. Świata, który „kocha” biorąc. Czasem wręcz nie pytając czy może. Rób co chcesz i nazywaj to miłością. Czy to nie parafraza Augustynowego – kochaj i rób, co chcesz? Samowola i osobiste teorie, które nie licza się z Bożym prawem, to zmora naszej codzienności. Ale jest przecież ON. Nie wyprowadził się z Kościoła ani z tego świata. Dziś w tysiącach kościołów klęknie w osobach swoich kapłanów i obmyje nogi braciom. Nie w nagrodę, ale jako zaproszenie – aby podjęli to działanie i uczyli kochać innych. Kochać ofiarnie…

Dziś sam klęknę przed moimi braćmi i reprezentantami wspólnoty, aby umyć im nogi. Myślę od rana o Jezusie, bo tylko On może pozwolić mi uczynić ten gest autentycznym wyrazem miłości, życzliwości, pragnienia prawdziwego dobra. Chcę, żeby się tak stało.

To wyjątkowe święta dla mnie… Na walizkach i kartonach. Wczoraj przybyłem do Poznania. Dziś dopiero mają się pojawić jakieś meble. Podejmę próbę rozpakowania się. Ile zdołam, tyle zrobię. Reszta będzie musiała poczekać na mój powrót z USA. To dla mnie trudne doświadczenie, bo mało jest rzeczy w moim życiu, których nie lubię równie mocno, jak bałagan. Nie potrafię pracować i żyć, gdy wokół mnie jest mnóstwo rzeczy nie na swoim miejscu. Nie wiem czy to wada czy zaleta, ale tak już mam. Więc trochę cierpię. Ale nie przesadzajmy… nie moje cierpienie w tych dniach jest centralne, ale mojego Pana. I na Nim chce się skupić I Wam tego z serca życzę… Niech On będzie w centrum tych dni + 

droga, droga, droga...

(J 8,12-20)

Jezus przemówił do faryzeuszów tymi słowami: "Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia". Rzekli do Niego faryzeusze: "Ty sam o sobie wydajesz świadectwo. Świadectwo Twoje nie jest prawdziwe". W odpowiedzi rzekł do nich Jezus: "Nawet jeżeli Ja sam o sobie wydaję świadectwo, świadectwo moje jest prawdziwe, bo wiem, skąd przyszedłem i dokąd idę. Wy zaś nie wiecie, ani skąd przychodzę, ani dokąd idę. Wy wydajecie sąd według zasad tylko ludzkich. Ja nie sądzę nikogo. A jeśli nawet będę sądził, to sąd mój jest prawdziwy, ponieważ Ja nie jestem sam, lecz Ja i Ten, który Mnie posłał. Także w waszym Prawie jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest prawdziwe. Oto Ja sam wydaję świadectwo o sobie samym oraz świadczy o Mnie Ojciec, który Mnie posłał". Na to Mu powiedzieli: "Gdzie jest Twój Ojciec?". Jezus odpowiedział: "Nie znacie ani Mnie, ani Ojca mego. Gdybyście Mnie poznali, poznalibyście i Ojca mego". Słowa te wypowiedział przy skarbcu, kiedy uczył w świątyni. Mimo to nikt Go nie pojmał, gdyż godzina Jego jeszcze nie nadeszła.

 

Mili Moi…

Dziś Ewangelia dość lubiana przez „pluszowych chrześcijan”. Wszak Pan Jezus taki miłosierny. Nie pozwala dotknąć grzesznicy. Ba, co więcej, nie pyta jej nawet o żal, co w zasadzie sugeruje, że on nie jest ważny, a miłosierdzie właściwie jest takim narzędziem, które przydaje się wówczas, kiedy cię złapią na grzechu i już nijak temu zaprzeczyć nie można. Wówczas idziemy do Jezusa, a On przebacza i uciera noski tym wszystkim „sprawiedliwym”. Ironizuję, rzecz jasna, nieco. Ale myślę sobie, że istnieje tendencja do spłycania tej Ewangelii, tudzież do instrumentalnego jej wykorzystywania. Wielu chrześcijan bardzo głośno i wyraźnie słyszy Jezusowe „i Ja cię nie potępiam”, znacznie ciszej jednak pobrzmiewa im w uszach słowo „idź i nie grzesz więcej”. No bo przecież wiadomo, że niegrzeszenie nie jest w naszej mocy i to wszystko jest takie trudne, że w zasadzie nie ma sensu nadmiernie przejmować się tymi akurat słowami Pana. Jakby jedne miały wartość, a inne nie. Jakby jedne były ważne, a inne mniej. Aż chciałoby się kontynuować myśl Pana – grzeszniku umiłowany przez Boga, w jaki sposób planujesz nie grzeszyć? Jak zamierzasz podjąć prace nad sobą? Jakimi środkami będziesz walczył z pokusą? Jaki jest plan? I zapada niezręczna cisza… A przecież ta Ewangelia domaga się dalszego ciągu, dopisanego przez każdego z nas, we własnej historii życia.

A u mnie? W piątek zakończyłem rekolekcje w Eindhoven, w tamtejszej Polskiej Misji Katolickiej. Frekwencja była duża, spowiedzi dużo, czasem powroty po latach. Wszystko to bardzo umacnia serce i motywuje do jeszcze większego wysiłku. Od soboty jestem w Duisburgu. Tym razem Polska Misja Katolicka w tej części kraju niemieckiego. Zupełnie inny ludzie. Sporo starszych, mieszkających tu od lat. Mam wrażenie, że patrzą na mnie na razie nieufnie. Jakby już wszystko w życiu widzieli i słyszeli. Zobaczymy czy „podejmą rękawicę” i zaryzykują słuchanie w tych dniach.

Kończę w środę. Nocą spróbuję dostać się do Polski, żeby w Ostródzie podjąć jakieś pierwsze próby pakowania. W piątek jeszcze dzień skupienia dla dobrych sióstr klarysek w Słupsku, a w sobotę wycieczka do Poznania, żeby przywitać się z „moimi” ludźmi w kościele, któremu od 1 kwietnia mam służyć. Potem powrót do Ostródy i dopinanie przeprowadzki… Nie ma nudy…

Holandia

(Łk 18, 9-14)

Jezus opowiedział niektórym, co dufni byli w siebie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: "Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie: zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”. A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi, mówiąc: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!” Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony".

 

Mili Moi…

Jakoś tak uciekałem przed tą Ewangelią. Wydawała mi się „nie o mnie”. No bo przecież ja tak się nie modlę. No, nie modle się tak, ale… przecież tak myślę. Mam w sobie taki „obszar pogardy pracoholika” – gardzę nierobami. Tak to chyba trzeba nazwać, choć to słowo brzmi bardzo mocno i w ustach księdza na pewno nie brzmi dobrze. Ale tak chyba jest – gardzę nierobami, zwłaszcza w sutannach i habitach. Oczywiście chodzi o nieróbstwo świadome, a nie wymuszone okolicznościami, na przykład chorobą. Ono natychmiast uruchamia we mnie irytację, złość, gniew, niechęć, a w konsekwencji pogardę. Tym większą, im bardziej „ideowa” powinna być praca ocenianego. Dlatego te habity tak szczególnie na mnie działają. Po coś człowieku przyszedł? Zażywać przyjemności i pozwolić, żeby inni na ciebie pracowali? Żeby być „kustoszem pilota od telewizora”? A dusze giną…

Dziś zobaczyłem to wyraźnie… Znów na podstawie tego, co widzę (a przecież to wcale nie musi być cała prawda), dokonuje osądu i bardzo surowy wyrok zapada w moim sercu. Źle mi z tym, ale trudno mi czasem nad sobą zapanować. To wszystko gdzieś w sercu, albo w rozmowach z innymi pracoholikami – staram się nie rozdawać ciosów na prawo i na lewo, ale w sercu obijam niektórych do nieprzytomności. Dziś stanąłem przed Panem z prośbą, żeby przede wszystkim tę pogardę zamienił we mnie we współczucie (i żebym sam go nie pomylił z politowaniem), a nade wszystko, żeby pomnożył we mnie radość z możliwości pracowania dla Jego chwały. Przecież kiedy przyszedłem do Zakonu, to nigdy, na żadnym etapie, nie uzależniałem własnego zaangażowania od zaangażowania innych, mówiąc – jeśli wokół mnie będą pracowici bracia, to i ja będę się starał, a jeśli ich zabraknie, to… Nie, nigdy!!! Na razie jednak radości z posługi mi nie brakuje – dla niej przeżywam moje „teraz” – wierzę, że z woli Bożej. A kiedy Pan powie dość, to chcę się zatrzymać…

Na razie dokonuje się reorientacja… Delikatna korekta kursu… Mogę już o tym napisać, bo mam na to „papier”. Otóż z dniem 1 kwietnia przenoszę się z Ostródy do klasztoru w Poznaniu, aby objąć tam obowiązki rektora kościoła i kustosza sanktuarium. Oczywiście nie dzieje się to w uznaniu dla moich szczególnych umiejętności, więc niech nikomu nie przyjdzie do głowy, że to awans. Jesteśmy w połowie kadencji, więc jest to raczej ratowanie sytuacji, która wymagała dokonania takich zmian. Co to oznacza dla mnie? Powrót do dużego miasta… I to radość. Ale również troskę o powierzony mi kościół i Kościół. Zarówno budynek, jak i wspólnota tam się modląca, jest już głęboko w moim sercu, wszak trzy lata tam niegdyś pracowałem. Oczywiście nikt nie zwolnił mnie z dotychczasowych obowiązków. Raczej podpięto mi kolejny wagonik. Niemniej musi się dokonać pewna reorganizacja i na pewno będę mógł mniej terminów i zobowiązań zewnętrznych przyjmować. Odczytuje to jako wyraz troski Bożej, bo rzeczywiście tempo było i jest zawrotne. Pan podprowadzał mnie do tego poprzez swoje Słowo, więc nie byłem zaskoczony faktem, choć pomysłem już tak. Ale nie miałem wątpliwości, że mam za tym iść, bo na Bożym prowadzeniu jeszcze nigdy się nie zawiodłem. A zatem Poznaniu… Witaj ponownie!

Ale na razie Holandia i rekolekcje w Eindhoven. Cały tydzień tu, a natychmiast po ich zakończeniu, przejazd do Duisburga i kilka rekolekcyjnych dni tam. Wszystko, rzecz jasna, dla Polaków. A jak już wrócę do kraju, to… Przeprowadzka… Czyli coś, co tygryski lubią najbardziej ☹☹☹

little Brazil???

(Mt 21, 33-43. 45-46)

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: "Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo”. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?" Rzekli Mu: "Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze". Jezus im rzekł: "Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce". Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi. Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.

 

Mili Moi…

Tak sobie dziś myślę o porządkach w winnicy. Oczywiście możliwości mam ograniczone (i może dzięki Bogu), ale w serduszku własnym, to ja bym to wszystko ustawił inaczej. Już ja bym nauczył tych robotników szacunku do właściciela, już ja bym im wytłumaczył co do kogo należy, już obmyśliłbym plan sprawiedliwości dla tych złoczyńców… O tak, do tego jestem szybki i zawsze gotowy. A dziś Pan podpowiada mi, żebym ustawił się w ich gronie i popatrzył w te wszystkie miejsca, w których sam jestem złodziejem. Zawłaszczam Jego własność, dysponuję nią, jakby należała do mnie, nie mam najmniejszej ochoty dzielić się owocami z innymi, a czasem wobec Właściciela jestem hardy, bo "moim zdaniem"…

No właśnie… To „moim zdaniem” często dominuje. A dlaczego to moje zdanie jest takie ważne? Ba, najważniejsze czasami… A dlaczego mój ogląd rzeczywistości musi być najlepszy i najpełniejszy? A dlaczego to ja tak doskonale wiem co, kiedy i komu się należy? No bo przecież widzę… Maleńki wycinek rzeczywistości widzę. I na tej podstawie buduję sobie cały obraz. Może już czas uwierzyć, że Bóg wie lepiej…

Przychodzi mi do głowy inna przypowieść – o chwaście. Pozwólcie rosnąć – mówi Pan – przyjdzie czas i ja osądzę. To nie anarchia. To szersze spojrzenie, to właściwy pryzmat, to dobra pamięć o swojej biedzie. Łagodność jest ich owocem. I o nią dziś się modlę…

Wczoraj ukończyłem czterdziesty szósty rok życia. Cudownego życia, które może wciąż stawać się darem i z którego mam nieodmiennie dużo radości. I wciąż jestem głodny tego życia, które przede mną. Zmieniają się konteksty, miejsca, ludzie wokół mnie. Ale ja nie mam ani chwili, do której chciałbym wrócić, bo wierzę, że teraz jest najlepszy okres. Nie tęsknię za młodością. Nie tęsknię za możliwościami sprzed lat. Nie rozważam niewykorzystanych szans. Myślę tylko o tym w czym jeszcze mógłbym być Bogu przydatnym. Słucham z otwartością Jego wskazań i próbuję na nie odpowiadać. Czasem sam coś proponuję, ale bez narzucania swojej woli. Czy marzę? Tak… Mam jeszcze małe-wielkie marzenie. O misjach. Takich prawdziwych ad gentes. Tego chciałbym jeszcze posmakować zanim umrę. Ale nie naciskam. Czekam na dzień, w którym usłyszę – ruszaj. A jeśli nie usłyszę? Sądzę, że wcale nie będę mniej szczęśliwy…

Wszystkim za dobre słowa z serca dziękuję…

Jutro już ruszam do Poznania. Parafia św. Moniki czeka na swoje rekolekcje. A ja… na dobrze mi już znany teren, ludzi i… Poznań.