potrzebny helikopter...

(J 2,13-22)

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie, oraz siedzących za stołami bankierów. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska”. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Gorliwość o dom Twój pożera Mnie”. W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?”. Jezus dał im taką odpowiedź: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. Powiedzieli do Niego Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?”. On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zatem zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

 

Mili Moi…

Nikt Go nie zatrzymał. Nikt Mu nie przeszkodził. Co musiał mieć w oczach nasz Pan? Jaki Boski żar sprawił, że dokonał tego prorockiego znaku i nie został pociągnięty do odpowiedzialności? Pytają Go tylko o umocowanie. Kto Ci dał władzę? Dlaczego uważasz, że ci wolno? A On odpowiada prosto – ta świątynia, którą widzicie zostanie zburzona, przez was, ale wzniosę ją w trzy dni. Nieporozumienie. Oni nie pojmują. To w Ewangelii Jana częsty zabieg. Ale uczniowie w swoim czasie sobie przypomną. Jego Ciało jest tą świątynią. Jego Ciało jest „miejscem” obecności Boga. W Jego Ciele możemy Go spotkać.

To było kłopotliwe… Dla wszystkich. System funkcjonował dobrze. Każdy korzystał. Pielgrzymi, bo nie musieli gnać kilometrami zwierząt na ofiarę i mogli spokojnie wymienić pieniążek na akceptowany w świątyni. Sprzedawcy, którzy mieli stabilny rynek zbytu. Ale nade wszystko rodzina Arcykapłana, właściciela „placu targowego”. Czy można mu mieć za złe? Jak jest okazja do zarobienia, to któż by z niej nie skorzystał? A że Najwyższy w tym wszystkim jakoś został w tle… Cóż, nie mieszajmy pracy z pobożnością, wiara i religijnością. I tu następuje pierwsze uderzenie bicza… To dom Boga, a wy zrobiliście z niego jaskinię zbójców. Dosyć! Obawiam się, że dziś taka dynamika wzbudziłaby co najwyżej salwy śmiechu, a w ślad za nimi interwencję służb. Żadnej samokrytycznej refleksji…

W piątek, po Mszy świętej o północy (mamy takie Pasterki w pierwszy piątek miesiąca) wyruszyłem do Częstochowy. Nad ranem dotarłem do gościnnego domu Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi. Tu odprawiłem swój własny dzień skupienia, a wieczorem rozpocząłem rekolekcje dla nich, które potrwają do soboty. Miejsce jest cudowne – tuż przy murze Sanktuarium Jasnogórskiego, właściwie trudno mieszkać bliżej. Codziennie więc zaglądam do Mamy i oddycham tym świętym miejscem.

W tych dniach musze przygotować konferencję na kolejny, drugi już Maryjny Dzień Skupienia w naszym, poznańskim sanktuarium. Rozpoczęliśmy 31 października i choć data dla takiego wydarzenia nieszczególna bo wiele osób jednak podróżuje, to udział wzięło ponad czterdzieści osób. Mam szczerą nadzieję, że za kilka dni, w sobotę 14 listopada, będzie nas jeszcze więcej. Odpocząć przy sercu Matki – oto cel tych dni. Bez fajerwerków. Cisza, modlitwa, zasłuchanie, bycie razem.

Wrócę więc w sobotę, aby ów dzień poprowadzić, a w niedzielę już ruszam na rekolekcje dla dobrych sióstr klarysek, do Słupska, gdzie spędzę kolejny tydzień. Stamtąd szybki powrót, bo przemawiam na spotkaniu przełożonych do sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, żeby zaraz po tym… wyruszyć do Hajnówki, do kolejnej wspólnoty sióstr klarysek na tygodniowe rekolekcje. Stamtąd błyskawiczny powrót na skupienie dla sióstr Pasterek w Poznaniu i… Adwent. Na szczęście pierwsze rekolekcje mam w Poznaniu, więc jakoś dojdę do siebie… Przydałby się helikopter…