post...

(Mt 9, 14-15)

Po powrocie Jezusa z krainy Gadareńczyków podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: "Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?" Jezus im rzekł: "Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć".

 

Mili Moi…

Wiara angażuje całe życie człowieka. Dotyka w nim wszystkiego. Bo jest zbudowana na miłości. Nie można powiedzieć „kocham” o człowieku, mając na myśli tylko niektóre jego cechy, niektóre zachowania, wyłącznie cnoty. Pokochać trzeba całego człowieka. Wówczas słowo „kocham” jest nasycone prawdą. A cóż dopiero Bóg? Sama doskonałość. Jego kochać to oddać Mu wszystko. Całego siebie. Bez zastrzeżeń. Bez „rozsądnego gospodarowania miłością”. I tu z pewnością jest miejsce na post – bardzo dobre narzędzie do oczyszczania serca, do uwalniania go coraz bardziej dla Niego. Post musi mieć miłość w tle. Ona nie tylko go uzasadnia, ale napędza i dynamizuje. Kochający bowiem zawsze zastanawia się – co jeszcze mógłbym Ci dać? Z czego jeszcze mogę zrezygnować, żeby być bardziej Twoim, dla Ciebie, z Tobą??? 

Dla postu nigdy nie ma „dobrych czasów”. Kiedy panuje bieda (taka prawdziwa, w której nie ma co jeść, a nie taka, w której tegoroczny wylot na Dominikanę trzeba będzie nieco odłożyć) pości się trudno, a odmawianie sobie czegoś w takiej sytuacji wydaje się nieludzkie. Kiedy mamy czas obfitości (a może wręcz nadobfitości, o czym świadczą całe bochenki chleba na śmietniku) pościć wcale nie jest łatwiej. Bo tak łatwo sięgnąć po coś smakowitego – nie z potrzeby, ale dla przyjemności. Ona wszędzie i zawsze wysuwa się przed szereg. Domaga się bardzo solidnej dyscypliny. I to też miłość. Wyrzekanie się bożka przyjemności dla prawdziwego szczęścia z Bogiem… 

Wielki Post się rozpoczął… Dla mnie w Poznaniu. Zakończyłem w Środę Popielcową rekolekcje w naszym, franciszkańskim kościele. W tym roku przewodzi mi Apokalipsa i bardzo mi te rekolekcje „leżą”. To znaczy, czuję się z tymi treściami bardzo swojsko – są moje – przyjęte, przemyślane, spójne. Takiej oceny można dokonać tylko po wygłoszeniu rekolekcji po raz pierwszy, bo to, co wydaje się wyglądać dobrze na papierze, nie zawsze dobrze komponuje się z amboną i żywym głoszeniem.

Czwartek i piątek to dni poświęcone siostrom Franciszkankom Rodziny Maryi, również w Poznaniu. Głoszę tu formacyjne katechezy młodzieży zakonnej (siostrom juniorystkom). Dziś w nocy przemieszczam się do Ostródy, bo jutro konferencja dla sióstr Terezjanek o poranku, a w południe dla Żywego Różańca z okazji ich dnia skupienia. A po południu ruszam już do Strzebielina pod Lęborkiem, na wielkopostne ćwiczenia. To będzie wymagający tydzień…

śp. Krystyna...

(Mk 7, 1-13)

U Jezusa zebrali się faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami. Faryzeusze bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść. I gdy wrócą z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych. Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: "Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami?" Odpowiedział im: "Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach, jak jest napisane: „Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi”. Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji, dokonujecie obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych podobnych rzeczy czynicie". I mówił do nich: «Sprawnie uchylacie Boże przykazanie, aby swoją tradycję zachować. Mojżesz tak powiedział: „Czcij ojca swego i matkę swoją”, oraz: „Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech śmierć poniesie”. A wy mówicie: „Jeśli ktoś powie ojcu lub matce: Korban, to znaczy darem złożonym w ofierze jest to, co miało być ode mnie wsparciem dla ciebie” – to już nie pozwalacie mu nic uczynić dla ojca ani dla matki. I znosicie słowo Boże ze względu na waszą tradycję, którą sobie przekazaliście. Wiele też innych tym podobnych rzeczy czynicie".

 

Mili Moi…

Myślę sobie dziś, gdzie jest moje serce? Czy rzeczywiście przy Jezusie? Odczuwam taki nieprawdopodobny głód, żeby być bliżej Niego, co w konsekwencji musi oznaczać oddalenie od spraw tego świata. I to się dzieje… Zupełnie nie interesuje mnie to, co dzieje się w polityce, nie oglądam żadnych filmów od lat, nie czytam bieżącej prasy. To żaden powód do chluby, raczej stwierdzenie faktu. Tak po prostu jest i w żadnym razie mi tego nie brakuje. Za to bardzo brakuje mi adoracji Najświętszego Sakramentu, jeśli z jakichś przyczyn nie uda mi się jej odprawić, medytacji Słowa, która niezwykle rzadko, ale również zdarza mi się umykać… Kiedyś, kiedy opowiadałem historię mojego powołania, zawsze podkreślałem, że Pan „mnie sobie wziął” już we wczesnym dzieciństwie. Dziś mogę to powtórzyć na nowo – czuję, że On sobie mnie bierze w nowy sposób i jest to niebywale uszczęśliwiające. Być całkowicie da Niego, przenikniętym Nim, oddanym całkowicie Jego sprawom, tak jak On je widzi… Niepodzielnym sercem…

Kilka trudnych dni za mną… W piątek pogrzebaliśmy moją Ciotkę Krystynę która odeszła 3 lutego. Zaopatrzona sakramentami, wyposażona w odpust zupełny na godzinę śmierci… Ufam, że cieszy się już chwała zbawionych. Ale musiałem w związku z tym przerwać rekolekcje dla sióstr w Częstochowie i udać się w podróż do Sztumu, a potem wrócić i kontynuować dzieło. Nie mogło być jednak inaczej… Wraz z nią kończy się jakiś etap mojego życia. Jak wspominałem – ona była moim łącznikiem z przeszłością i ostatnią rzeczywiście bliską mi osobą w mojej rodzinie. Kończy się mój związek z moim rodzinnym miastem. Kończy się jakaś historia… Mam w sercu dużą wdzięczność, bo wiele spraw przegadaliśmy, o wiele zdążyłem zapytać. A Ciotka... hmmm... Niczym aplikacja działająca w tle - zawsze była. Cały czas mam chęć chwycić za telefon i zadzwonić... 

A od niedzieli jestem w Wieluniu, niedaleko Częstochowy. Prowadzę kolejne rekolekcje, tym razem dla sióstr Bernardynek (siostry klauzurowe). Miasteczko piękne. Ciepły, maleńki kościół z całodzienną adoracją. A w wolnych chwilach tworzę rekolekcje wielkopostne pod hasłem – Co Duch mówi do Kościołów? Wszak za kilka dni pierwsze rekolekcje, niemal wielkopostne, w naszym Sanktuarium Pani w Cudy Wielmożnej, w Poznaniu. W tym roku będzie o Apokalipsie, czyli księdze nadziei, w której Jezus obiecuje – zaiste, przyjdę niebawem… Aż chce się zawołać – Przyjdź Panie Jezu!

zaczęło się :)

(Łk 2,22-40)

Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu”. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż nie zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. A Jego ojciec i matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

 

Mili Moi…

Na upadek i powstanie wielu… Potkną się. I albo przewrócą, albo utrzymawszy się na nogach, zmienia kierunek marszu. Świadomi, że nie można pozostać obojętnym. Obojętność. Chyba najgroźniejsza cecha ludzkiego ducha. Zwłaszcza jeśli spada na niego w kwestiach najważniejszych, które już nie są za takie właśnie uważane. Jezus przyszedł po to, aby ją pokonać, skruszyć, znieść w pył. Sama Jego osoba prowokuje do postawy „albo-albo”. Albo kochasz, przyjmujesz i naśladujesz, albo… nie przyjmujesz i nienawidzisz coraz bardziej, bo zdajesz sobie doskonale sprawę z tego, co tracisz, ale nie ukorzysz się, nie uklękniesz, nie poprosisz… Wolisz się potępić niż uznać Prawdę. Wolisz trwać przy swoim niż uznać Drogę. Wolisz piekło niż Życie. Czy naprawdę wolisz? A jeśli tak, to nie sądź, że nas przerażasz. Symeon mówi, że na znak Jezusa sprzeciwiać się będą… On sam zapowiada, że świat będzie nienawidził Jego uczniów, bo Jego najpierw znienawidził. Jeśli więc chcesz nienawidzić, nie zaskakujesz nas. Nie zaskakujesz Jego. Człowieku… Największy cudzie Boga! Co sprawia, że nie chcesz zajaśnieć Jego światłem? Dlaczego nie chcesz żyć pełnią Jego życia?

Ale, na szczęście wciąż spotykam tych, którzy chcą… Oni moją radością i chlubą. Miniony weekend w towarzystwie małżeństw w Pratulinie. Było ich jedenaście i patrzyłem na nich z mieszaniną radości i wdzięczności. Ludzie, którzy szczerze szukają Boga. Ludzie, którzy wiedzą, że tylko w Nim są w stanie sprostać wyzwaniom wspólnego życia. Wiedzą, że z Nim mogą zbudować szczęście. Tak, zbudować, a nie wiecznie go szukać. Urzekające, że potrafią walczyć o czas dla siebie, czas dla Boga i wspólne wzrastanie. Piękni ludzie… A siostry św. Rodziny, które organizują te spotkania, swoim ciepłem, łagodnością i dobrocią, sprawiają, że nie chce się stamtąd wyjeżdżać. Wiecie, kiedy widać, że ktoś chce wziąć, to co dla niego masz, to chciałoby się dawać więcej i więcej. Zmęczenie gdzieś pryska, a pojawiają się nowe siły, pomysły i chęci…

Nie mam żadnych wątpliwości, że rozprawa demona z Kościołem dokonuje się na gruncie małżeństwa i rodziny. Tym większą radość i szczerą nadzieję budzą we mnie takie spotkania. Z wieloma ludźmi bałbym się pójść na wojnę z demonem, ale z wieloma małżeństwami, które znam, nie wahałbym się ani chwili. Rodziny ocalą ten świat. Przed nim samym…

A od wczoraj jestem w Częstochowie, całkiem blisko Jasnej Góry w gościnnym domu sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. Nie pierwszy już raz tu głoszę. Znam teren. A dziś pozwalam sobie na dzień skupienia, który pomoże i mnie w tym kilkudniowym pracowitym skupieniu, które zaczniemy już dziś wieczorem. Modlę się, adoruję Pana, czytam, piszę… I ze zdumieniem odkrywam nowe, duchowe inspiracje, które mocują się we mnie z jedną z moich wad – tchórzostwem. Pan wyraźnie mnie zaprasza do przekroczenia nowego progu, a ja Go jeszcze proszę o czas… Boję się, tak po ludzku, czy podołam… Ale o tym kiedy indziej…